...

_{چه بگويم؟ سخنی نيست.}

_{می‌وزد از سرِ اميد نسيمی،}

_{ليک تا زمزمه‌يی سازکند}
 

در همه خلوتِ صحرا
	به ره‌اش
		نارونی نيست.

_{چه بگويم؟ سخنی نيست.}

 

_{پشتِ درهایِ فروبسته}

_{شبِ از دشنه و دشمن پُر}
 

به کج‌انديشی
	خاموش
		نشسته‌ست.

بام‌ها
	زيرِ فشارِ شب
		کج،

کوچه
	از آمدورفتِ شبِ بدچشمِ سمج
		خسته‌ست.

_{چه بگويم؟ سخنی نيست.}

_{در همه خلوتِ اين شهر، آوا}
   

_{وندر اين ظلمت‌جا}
 

جز سيانوحه‌یِ شومرده زنی
	نيست.

_{ور نسيمی جنبد}

 

به ره‌اش
	نجوا را
		نارونی نيست.

_{چه بگويم؟
سخنی نيست...}